درباره «درباره الی»

درباره «درباره الی»

فیلم با فضاسازی بسیار جالب و در عین حال ساده ای آغاز می شود که برایم جذاب است.  دیالوگ ها و بازیهای روان و فارغ از تصنع نقطه تمایز آن از امثال «کنعان» است و در این میان بازی «شهاب حسینی» چیز دیگری است… هر چه بیشتر تماشا می کنم، بیشتر ایمان می آورم که «در باره الی» مانند اکثر قریب به اتفاق فیلم های ایرانی ای نیست که تا کنون دیده ام. شاید جنس آن بیش از همه نزدیک به جنس «چهارشنبه سوری» باشد که آن هم یکی دیگر از کارهای تحسین برانگیز «اصغر فرهادی» است. شاید تاثیر خاص «چهارشنبه سوری» بر من، بخاطر حال و هوای آن روزهای من بود. زمانی که فیلم را تماشا کردم و خود را به نوعی به جای نقشی گذاشتم که «هدیه تهرانی» ایفاگر آن بود. گذشته از آن، «چهارشنبه سوری» جنبه های اجتماعی بیشتری از جامعه ایرانی را پوشش می داد؛ در حالی که «درباره الی» دست بر روی یکی از تاریک ترین وجوه اخلاقی ما انسان ها گذاشته است.

داستان فیلم اگرچه بسیار تلخ و گاهی کلافه کننده است، اما به نظر نمی رسد که کارگردان قصد طفره رفتن داشته باشد. داستان، بیننده را با خود به عمق فاجعه ای می برد که شاید بسیار سهل و آسان شکل می گیرد، اما بی نهایت دردناک و تاثیرگذار است. اگر به دنبال جایگشت اجتماعی آن باشم، برای من ارزشمندترین ویژگی شاهکار «فرهادی» این است که ساعتها پس از تماشای فیلم، مرا وادار به کلنجار رفتن با این پرشسش می کند که: مقصر که بود ؟….و این دقیقا” برخلاف آن عادت همیشگی در تماشای قریب به اتفاق محصولات سینمای ایران است که بیننده یا پایان داستان را از پیش حدس زده است و یا علاقه ای به دانستن آن ندارد !

در خصوص انتخاب بازیگران، مریلا زارعی، شهاب حسینی و گلشیفته فراهانی را شایسته ترین های این اثر می دانم. چرا که در قالب مورد انتظار از آنها و گاه حتی فراتر از آن ظاهر می شوند و تحسین بیننده را بر می انگیزند.  تنها نکته مبهم فیلم برای من، سکانسی است که صحبت از گل های گلایل و خواب بد می شود و من نتوانستم ارتباط دیالوگ ها با داستان فیلم را درک کنم.

با تماشای «درباره الی» می توانم بگویم که دریافت جایزه بهترین کارگردانی و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران در جشنواره فجر، جایزه بهترین فیلم داستانی بخش بین الملل جشنواره ترابیکا، «خرس نقره ای» بهترین کارگردانی در جشنواره برلین و انتخاب به عنوان نماینده سینمای ایران برای رقابت در جشنواره فیلم اسکار، هیچ کدام مرا متعجب نمی کند. اثری که در برهه خفقان محض در فضای سیاسی – اجتماعی ایران، دست بر روی این واقعیت اخلاقی می گذارد که : حقیقت همواره مترادف با راستگویی نیست.

درباره‌ی سینا مرندیان

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*